اگر اسپیسایکس به تعداد ماهوارههای جدیدی که قصد پرتاب آنها را دارد دست پیدا کند، بهزودی جای چندانی در مدار برای رقبای احتمالی باقی نخواهد ماند. همچنین محیط مدار پایین زمین (LEO) نیز قرار است بسیار شلوغتر از قبل و مملو از اجرام فضایی شود.
اسپیسایکس درخواست جدیدی را به کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا (FCC) ارائه کرده و خواستار مجوز برای پرتاب و بهرهبرداری از صورت فلکی ماهوارهای نسل سوم (V3 یا Gen3) شامل حداکثر ۱۰۰ هزار ماهواره شده است.
این درخواست مربوط به یک سامانه نسل سوم در مدار غیرزمینایستا (NGSO) است که در دو لایه مداری نزدیک به هم، در ارتفاع تقریبی ۳۲۳ تا ۳۲۷.۵ کیلومتر و ۴۷۳ تا ۴۷۷.۵ کیلومتر قرار خواهند گرفت. همچنین اسپیسایکس خواستار آزادی عمل در انتخاب زاویه میل مداری بین ۲۶ تا ۹۶.۹ درجه شده است.
انتظار میرود هر ماهواره نسل سوم اسپیسایکس تا دو تن وزن داشته باشد؛ یعنی تقریباً سه برابر سنگینتر از ماهوارههای فعلی نسل دوم. برای رساندن این ماهوارهها به مدار نیز به موشک در دست توسعه استارشیپ نیاز خواهد بود.
این جهشی بسیار بزرگ در توانمندیها محسوب میشود و ظاهراً حتی نخستین بخش از پروژه «تا یک میلیون» ماهواره مخصوص مراکز داده هوش مصنوعی هم نیست که اسپیسایکس پیشتر درباره آن پروندهای ارائه کرده بود. این شرکت وعده داده است که سرعت دانلود را تقریباً ده برابر افزایش داده و به حدود یک ترابیت بر ثانیه برساند و ظرفیت آپلود را نیز ۲۲ برابر کند. همچنین مجموع ظرفیت ارتباطات رادیویی (RF) و ارتباطات لیزری بین ماهوارهها به حدود ۴ ترابیت بر ثانیه برای هر ماهواره خواهد رسید.
اسپیسایکس معتقد است که چنین ظرفیتی برای حفظ رقابتپذیری ایالات متحده در عصر هوش مصنوعی ضروری خواهد بود. این شرکت در درخواست خود نوشته است:
«سامانه نسل سوم شامل ۱۰۰ هزار ماهواره در مدار بسیار پایین زمین خواهد بود که تأخیر بسیار کم و سرعت متقارن چند گیگابیتی را برای کاربران خانگی، شرکتها، سازمانهای دولتی و میلیاردها دستگاه مجهز به هوش مصنوعی در سراسر جهان فراهم میکند. برای دستیابی به این هدف بلندپروازانه، سامانه Gen3 از طیفهای فرکانسی جدید و چارچوبهای نوین اشتراکگذاری به نفع مصرفکنندگان آمریکایی استفاده خواهد کرد. هوش مصنوعی به ظرفیت بسیار بالای آپلود نیاز دارد تا بتواند دادههای تصویری و صوتی با کیفیت بالا را برای تصمیمگیری لحظهای و اتوماسیون صنعتی پشتیبانی کند. بدون این زیرساخت، ایالات متحده نمیتواند در انقلاب هوش مصنوعی رقابت کند.»
ابعاد این طرح باعث شده بسیاری نسبت به آن ابراز نگرانی کنند و این تصور را به وجود آورده که اسپیسایکس برای اشغال هرچه بیشتر ظرفیت مدار پایین زمین و محدود کردن فرصت رقبا عجله دارد، بهویژه اکنون که این شرکت به یک شرکت سهامی عام تبدیل شده است.
در حال حاضر حدود ۱۰ هزار و ۷۰۰ ماهواره استارلینک در مدار قرار دارند؛ این در حالی است که مجوز نسل دوم این پروژه اجازه استقرار ۱۵ هزار ماهواره را صادر کرده است. اگر FCC با استقرار ۱۰۰ هزار ماهواره نسل سوم موافقت کند، تعداد ماهوارههای فعال اسپیسایکس تقریباً به ۱۰ برابر کل ماهوارههای فعال همه اپراتورهای جهان خواهد رسید.
اخترشناسان و نهادهای پایش ایمنی مداری هماکنون نیز استارلینک را اصلیترین عامل انجام مانورهای اجتناب از برخورد در مدار پایین زمین میدانند. اضافه شدن دهها هزار ماهواره دیگر، تعداد اجرامی را که باید هر روز از نظر خطر برخورد بررسی شوند، چندین برابر خواهد کرد. تاکنون اسپیسایکس معمولاً موفق شده نظر مثبت نهادهای نظارتی را جلب کند، اما این بار طرح عظیم اتصال جهانی مبتنی بر هوش مصنوعی میتواند محیط مدار پایین زمین را بسیار پیچیدهتر و شلوغتر کند؛ بنابراین بعید نیست این درخواست با مخالفتهایی جدی، از جمله از سوی رقبای احتمالی اسپیسایکس، روبهرو شود.
